Sevgili okurlarım,
Bu yazımda sizlere hayatımda unutulmaz bir deneyimimi, ilk tek başıma yaptığım yolculuğu anlatmak istiyorum. Görme engelli biri olarak Karaman’dan Anamur’a uzanan bu serüvenim, bana hem özgüven hem de tarifsiz mutluluk kattı.
Hazırlık ve Bilet Alma
Yolculuktan bir gün önce Karaman Otogarı’na giderek biletimi almak istedim. İnternetten fiyatlara bakıyor, engelli indirimini nasıl uygulatabileceğimi düşünüyordum. Seferleri inceledikten sonra bana en uygun saat 13.00 olarak görünmüştü.
Otogara belediye otobüsüyle gittim. Terminale girdiğimde bir abi yanıma yaklaştı ve “Nereye gidiyorsun?” diye sordu. Ona Özkaymak gişesinden bilet alacağımı söyledim. Sağ olsun, hiç tanımadığım bu abi beni gişeye kadar götürdü. Güler yüzlü davranışı bana güven verdi.
Gişe görevlisine Anamur bileti almak istediğimi söyledim. Önlerde yer kalmamıştı ama indirim konusunu sorduğumda görevli bana, “Sen söylemeden indirimini uyguladım,” dedi. Bu söz beni hem şaşırttı hem de çok mutlu etti.
Heyecan ve Son Hazırlıklar
Bileti aldıktan sonra heyecanım ikiye katlandı. Hemen ikizimi arayıp, “Yarın saat 13.00’te otobüse bineceğim,” dedim. O da bana, “Molalarda otobüsten inme ve canlı konum gönder,” diyerek güven verici öğütlerde bulundu.
Akşam çantamı hazırladım, kıyafetlerimi seçtim. Termosuma su doldurup sabaha kadar soğuması için dolaba koydum. Ablam son kontrolleri yaptı, çantamı düzenledi ve termosuma kahve hazırladı. O kahvenin kokusu bana sanki yolculuğun keyfini önceden hissettirdi.
Otogara Yolculuk
Sabah erkenden kalktım, duş alıp hazırlandım. İçimde büyük bir heyecan vardı. Bir süre sonra Mustafa abim geldi, beni otogara götürdü. Ablamla vedalaştım, sıkı sıkıya sarıldık. Otogara vardığımızda Mustafa abim beni otobüse bindirdi ve muavine, şoföre, “Yol boyunca yardım ederseniz sevinirim,” diye tembih etti. İçim iyice rahatladı.
Yolculuk Başlıyor
Otobüs Karaman’dan yavaş yavaş uzaklaşırken ben kulaklığımı taktım, müzik dinledim. Muavin çay-kahve servisi yapıyordu, termosumda kahvem olmasına rağmen bir bardak çay aldım. Bir ara çantam düştü, karşı koltukta oturan bir abi hemen yardım etti. O an insanın yolculukta karşısına çıkan güzel kalpli insanların ne kadar kıymetli olduğunu düşündüm.
Muavin mola yerlerinde kaç dakika duracağımızı anons ediyor, inecek yolculara “geçmiş olsun” diyerek vedalaşıyordu. Bu samimiyet bana çok dokundu.
Denizin Kokusu ve Varış
Otobüsün sol koltuğundaydım. Anamur’a yaklaştıkça sol tarafta denizin varlığını hissettim. Yol kıyıya yaklaştığında içimden, “İşte yaklaştım,” dedim. Muavin “Anamur!” diye seslendiğinde ise içimden “Çok şükür Allah’ım,” dedim.
Otobüs durduğunda çantamı aldım, arka kapıdan indim. İkizim hemen beni karşıladı, çantamı aldı ve sıkı sıkıya sarıldık. Yorgunluğum bir anda kayboldu.
Evdeki Karşılaşma
Birlikte motosiklete binip eve doğru yol aldık. Eve vardığımızda biraz sohbet ettik, ardından ikizim yeğenimi getirdi. Küçük yeğenim beni görünce sevinçle “Ahmet geldi, geldi!” diye bağırıyordu. Onun mutluluğu tüm yol yorgunluğunu unutturdu. Sonra oyunlar oynadık, şarkılar söyledik, ev neşeyle doldu.
Sonuç
Bu yolculuk bana sadece sevdiklerime kavuşma mutluluğu değil, aynı zamanda büyük bir özgüven de kazandırdı. İlk kez tek başıma çıktığım bu yolculuk, bana hayatım boyunca unutamayacağım bir anı ve cesaret armağan etti.
