Umutluyuz şükür.

Sabaha umutla uyanmıştım. İçimde küçük bir sevinç, “Belki bu kez olur” diyordum. Ama olmadı. Yine olmadı. Hayat, bana bir kez daha sırtını döndü. Sanki neye elimi atsam elimde kalıyor. Çalışmak istiyorum, başvurular yapıyorum, ama her defasında önüme aynı duvar örülüyor. Hep aynı cümleler:

“Sen görme engellisin.”

“Seni alırsak fazladan para vermemiz gerekir.”
“Biz daha çok palet taşıyacak, temizlik yapacak birini arıyoruz.”
“Seni alırsak masa başına koymamız lazım, o pozisyon dolu.”

İnanın bu sözleri işitmek, sadece hayallerimi değil, onurumu da örseliyor. Beni sadece gözlerime indirgemek, aklımı, emeğimi, yeteneklerimi yok saymak demektir.
Ben bir engelli bireyim, evet. Ama aynı zamanda üç üniversite bitirmiş bir bireyim. Radyocuyum. Yazarım. Üreticisiyim. Yazdığım her satırı klavyede tıkır tıkır yazıyor, ekran okuyucu programımla düzenliyorum. Noktasına, virgülüne kadar kendim koyuyorum. Yazılarımı yayımlıyor, blogumda paylaşıyorum. Yani evet, görme engelliyim ama çalışabilirim.
Beni farklı kılan, gözlerimin görmemesi değil; hayata karşı susmayan inancımdır. Ben bu şehirde bir değerim. Karaman’da doğdum, Karaman’da büyüdüm. Bu toprakların çocuğuyum. Ama yıllardır Karaman bana kucak açmadı. Şu koskoca şehirde bir Ahmet Çabıtçı’ya yer bulunamaması neyle açıklanabilir?
Yalnızca övgü istemiyorum. “Sen çok başarılısın, aferin” sözleri bana iş kazandırmıyor. Ben alkış değil, el istiyorum. Yanımda duran bir omuz, yolumu açan bir el, bana güvenen bir işveren arıyorum. İnanın, fazla değil.

Ve şimdi açık açık seslenmek istiyorum:

Sayın Valimize,
Sayın Belediye Başkanımıza,
KGRT Gazetesi, Karaman Gündem, Karaman Postası, Karaman Haber, Karamandan, İbrala Haber ve tüm yerel basın mensuplarına…
Ben Ahmet Çabıtçı’yım. Siz beni az çok tanıyorsunuz. Yazdım, çizdim, katkı sundum. Ama artık sadece “duyduk”, “görüyoruz” demeniz yetmiyor.
Artık “Ahmet Çabıtçı da bir yere yerleşmeli” deme zamanıdır.
Ben sosyal medyada yazıyorum, anlatıyorum. Ama sadece 100–200 kişi görüp geçiyor. Neden kimse paylaşmıyor? Neden kimse destek olmuyor?
Bu suskunluk daha ne kadar sürecek?
İnsanlar neden susuyor? Neden görüp de sessiz kalıyor?
Ben yanarken, siz ne kadar daha duymazlıktan geleceksiniz?
Şunu unutmayın:
Sessiz kalmak da bir tercihtir.
Ve bazen bir insanın yok sayılması, açıkça reddedilmesinden daha çok acıtır.
Ama ben yılmayacağım.
Yazmaya devam edeceğim.
Gazetelerde, kişisel web sitemde, sosyal medyada sesimi duyurmaya devam edeceğim.
Siz beni duyuncaya ve bir işe yerleşinceye kadar susmayacağım.
Ve bir şey daha…
Farkında mısınız? Ben bu yazıyı yazabiliyorum.
Düzenleyebiliyorum.
Yayımlayabiliyorum.
Ortada engel yok!
Yolumu açan ekran okuyucu sesli programımla her şeyi kendim yapıyorum.
Tek ihtiyacım olan, bana güvenmeniz.

Son sözüm şu:

Haydi gelin…
Gelin birlikte olalım.
Bu mücadelemde siz de yanımda olun.
Birlikte başaralım.
Birlikte ses getirelim.
Bu sadece benim değil,
Görmezden gelinen herkesin mücadelesidir.
öneri ve görüşlerinizi bekliyorum.
saygılarımla: ahmet çabıtçı.

Hayatın içinde görünmek ile görülmek arasında ince bir çizgi vardır. Kimi zaman gözlerimizin gördüğünü kalbimiz görmez, kimi zamansa kalbimiz fark eder de dudaklarımız sessiz kalır. İşte tam da bu noktada, sessizlerin çığlığı olmak gerekir.
Bugün sizlere kendi hikâyemi anlatmak istiyorum. Belki bir ses olur, belki bir yol açar, belki de bir kapı aralar…

Ben Ahmet Çabıtçı. Görme engelliyim.

Ama inanın, içimde taşıdığım azim, birçok “gören”den daha keskin, daha net.
Yıllardır bu şehirde yaşıyorum.
Karaman sokaklarında umutla yürüdüm, kurumlarına dilekçeler bıraktım, defalarca başvurdum.
Bekledim…
Beklemeyi öğrendim.
Ama ne yazık ki yıllar geçtikçe anladım ki bazen en büyük engel gözde değil, gönülde.
Otuz yaşına geldim. Üniversitemi tamamladım. Kendimi geliştirdim.
Telefonlara bakabilirim, bilgisayarda her türlü işlemi yapabilirim.
Yeter ki bir fırsat verilsin.
Ben ne sadaka istiyorum, ne de lütuf.
Ben, yalnızca insan onuruna yaraşır bir iş istiyorum.
Bugün burada bu satırları yazarken içimden bir şeyler kırılıyor.
Çünkü bu çağrıyı yapmak, aslında bir kabulleniş değil; bir isyandır.
Sessiz, vakur ve saygılı bir isyan…

Sayın Karaman Valim, Sayın Belediye Başkanım, İŞKUR yetkililerim…

Ben sizden imkânsızı istemiyorum.
Ben sadece çalışmak, üretmek, bu şehre katkı sunmak istiyorum.
İşim olsun, emeğim olsun, alın terimle geçimim olsun istiyorum.
Ve Karaman halkına, basınına, sivil toplumuna seslenmek istiyorum:
Sadece bir el uzatın.
Bir kapı aralayın.
Bir ses olun.
Benim gibi görünmeyen, duyulmayan ama yüreği çırpınan binlerce insanın sesi olun.
Engel bedenlerde değil, ilgisizlikte…
Görmeyen göz değil, duymayan kalptir aslında engel.
Ve ben artık “görüşeceğiz”, “bakacağız” sözleriyle oyalanmak istemiyorum.
İcraat görmek istiyorum.
Ben bu şehirde yaşamak değil, var olmak istiyorum.
Eğer bu yazı bir yetkilinin yüreğine dokunursa,
eğer bir işveren “ben elimden geleni yaparım” derse,
eğer bir gazeteci bu satırları daha geniş kitlelere ulaştırırsa,
belki bir umut doğar…
Ve ben o umuda tutunurum.
Saygılarımla,
Ahmet Çabıtçı
Bir iş değil, bir yaşam hakkı istiyorum.