Hazırlık ve Bilet Alma

Yolculuktan bir gün önce Karaman Otogarı’na giderek biletimi almak istedim. İnternetten fiyatlara bakıyor, engelli indirimini nasıl uygulatabileceğimi düşünüyordum. Seferleri inceledikten sonra bana en uygun saat 13.00 olarak görünmüştü.
Otogara belediye otobüsüyle gittim. Terminale girdiğimde bir abi yanıma yaklaştı ve “Nereye gidiyorsun?” diye sordu. Ona Özkaymak gişesinden bilet alacağımı söyledim. Sağ olsun, hiç tanımadığım bu abi beni gişeye kadar götürdü. Güler yüzlü davranışı bana güven verdi.
Gişe görevlisine Anamur bileti almak istediğimi söyledim. Önlerde yer kalmamıştı ama indirim konusunu sorduğumda görevli bana, “Sen söylemeden indirimini uyguladım,” dedi. Bu söz beni hem şaşırttı hem de çok mutlu etti.

Heyecan ve Son Hazırlıklar

Bileti aldıktan sonra heyecanım ikiye katlandı. Hemen ikizimi arayıp, “Yarın saat 13.00’te otobüse bineceğim,” dedim. O da bana, “Molalarda otobüsten inme ve canlı konum gönder,” diyerek güven verici öğütlerde bulundu.
Akşam çantamı hazırladım, kıyafetlerimi seçtim. Termosuma su doldurup sabaha kadar soğuması için dolaba koydum. Ablam son kontrolleri yaptı, çantamı düzenledi ve termosuma kahve hazırladı. O kahvenin kokusu bana sanki yolculuğun keyfini önceden hissettirdi.

Otogara Yolculuk

Sabah erkenden kalktım, duş alıp hazırlandım. İçimde büyük bir heyecan vardı. Bir süre sonra Mustafa abim geldi, beni otogara götürdü. Ablamla vedalaştım, sıkı sıkıya sarıldık. Otogara vardığımızda Mustafa abim beni otobüse bindirdi ve muavine, şoföre, “Yol boyunca yardım ederseniz sevinirim,” diye tembih etti. İçim iyice rahatladı.
Yolculuk Başlıyor
Otobüs Karaman’dan yavaş yavaş uzaklaşırken ben kulaklığımı taktım, müzik dinledim. Muavin çay-kahve servisi yapıyordu, termosumda kahvem olmasına rağmen bir bardak çay aldım. Bir ara çantam düştü, karşı koltukta oturan bir abi hemen yardım etti. O an insanın yolculukta karşısına çıkan güzel kalpli insanların ne kadar kıymetli olduğunu düşündüm.
Muavin mola yerlerinde kaç dakika duracağımızı anons ediyor, inecek yolculara “geçmiş olsun” diyerek vedalaşıyordu. Bu samimiyet bana çok dokundu.

Denizin Kokusu ve Varış

Evdeki Karşılaşma

Birlikte motosiklete binip eve doğru yol aldık. Eve vardığımızda biraz sohbet ettik, ardından ikizim yeğenimi getirdi. Küçük yeğenim beni görünce sevinçle “Ahmet geldi, geldi!” diye bağırıyordu. Onun mutluluğu tüm yol yorgunluğunu unutturdu. Sonra oyunlar oynadık, şarkılar söyledik, ev neşeyle doldu.
Sonuç
Bu yolculuk bana sadece sevdiklerime kavuşma mutluluğu değil, aynı zamanda büyük bir özgüven de kazandırdı. İlk kez tek başıma çıktığım bu yolculuk, bana hayatım boyunca unutamayacağım bir anı ve cesaret armağan etti.

Hayatın içinde görünmek ile görülmek arasında ince bir çizgi vardır. Kimi zaman gözlerimizin gördüğünü kalbimiz görmez, kimi zamansa kalbimiz fark eder de dudaklarımız sessiz kalır. İşte tam da bu noktada, sessizlerin çığlığı olmak gerekir.
Bugün sizlere kendi hikâyemi anlatmak istiyorum. Belki bir ses olur, belki bir yol açar, belki de bir kapı aralar…

Ben Ahmet Çabıtçı. Görme engelliyim.

Ama inanın, içimde taşıdığım azim, birçok “gören”den daha keskin, daha net.
Yıllardır bu şehirde yaşıyorum.
Karaman sokaklarında umutla yürüdüm, kurumlarına dilekçeler bıraktım, defalarca başvurdum.
Bekledim…
Beklemeyi öğrendim.
Ama ne yazık ki yıllar geçtikçe anladım ki bazen en büyük engel gözde değil, gönülde.
Otuz yaşına geldim. Üniversitemi tamamladım. Kendimi geliştirdim.
Telefonlara bakabilirim, bilgisayarda her türlü işlemi yapabilirim.
Yeter ki bir fırsat verilsin.
Ben ne sadaka istiyorum, ne de lütuf.
Ben, yalnızca insan onuruna yaraşır bir iş istiyorum.
Bugün burada bu satırları yazarken içimden bir şeyler kırılıyor.
Çünkü bu çağrıyı yapmak, aslında bir kabulleniş değil; bir isyandır.
Sessiz, vakur ve saygılı bir isyan…

Sayın Karaman Valim, Sayın Belediye Başkanım, İŞKUR yetkililerim…

Ben sizden imkânsızı istemiyorum.
Ben sadece çalışmak, üretmek, bu şehre katkı sunmak istiyorum.
İşim olsun, emeğim olsun, alın terimle geçimim olsun istiyorum.
Ve Karaman halkına, basınına, sivil toplumuna seslenmek istiyorum:
Sadece bir el uzatın.
Bir kapı aralayın.
Bir ses olun.
Benim gibi görünmeyen, duyulmayan ama yüreği çırpınan binlerce insanın sesi olun.
Engel bedenlerde değil, ilgisizlikte…
Görmeyen göz değil, duymayan kalptir aslında engel.
Ve ben artık “görüşeceğiz”, “bakacağız” sözleriyle oyalanmak istemiyorum.
İcraat görmek istiyorum.
Ben bu şehirde yaşamak değil, var olmak istiyorum.
Eğer bu yazı bir yetkilinin yüreğine dokunursa,
eğer bir işveren “ben elimden geleni yaparım” derse,
eğer bir gazeteci bu satırları daha geniş kitlelere ulaştırırsa,
belki bir umut doğar…
Ve ben o umuda tutunurum.
Saygılarımla,
Ahmet Çabıtçı
Bir iş değil, bir yaşam hakkı istiyorum.

Oysa biz yardım değil, fırsat istiyoruz

.
Çevremdekiler zaman zaman iyi niyetle “EKPSS’ye çalış, atanırsın” diyor.
Elbette bu sınav bir imkândır. Ancak herkes için eşit şartlar sunmuyor.
Puanlar çok yüksek, kontenjanlar oldukça sınırlı.
Üstelik sadece engelli bireyler değil, birçok üniversite mezunu da atama bekliyor.
Bu da gösteriyor ki, sadece diploma sahibi olmak ya da bir sınava girmek her zaman çözüm olmuyor.
İş bulmak için daha fazla istihdam alanına, toplumsal duyarlılığa ve gerçek eşitliğe ihtiyaç var.
Ben eğitimime devam ediyor, kendimi geliştirmeyi sürdürüyorum.
Çünkü üretmeye, çalışmaya ve fayda sağlamaya olan isteğim hiç bitmedi.

Bu yazıyı bir serzeniş olarak değil, bir çağrı olarak kaleme alıyorum

.
< Özellikle Karaman’daki işverenlere, yöneticilere, yerel basına ve duyarlı vatandaşlara seslenmek istiyorum: Engelli bireyler yalnızca evde oturmak için değil; üretmek, katkı sağlamak, hayata karışmak için vardır. Bir bilgisayarın başında veri girişi yapabilirim. Bir çağrı merkezinde çalışabilirim. İçerik üretebilir, dijital ortamlarda katkı sunabilirim. Yeter ki gözlerim görmese de, kalbimi görenler olsun. Bu talep sadece bana ait değil. Benim gibi pek çok kişi, benzer bir istekle kapıları aralamaya çalışıyor.

Son Sözüm:

Karaman’dan tüm Türkiye’ye sesleniyorum:
Çalışmak istiyorum. Destek görmek istiyorum. Güven duyulmak istiyorum.
Yalnızca hayatta kalmak değil, hayata dâhil olmak istiyoruz.
Bize bu fırsatı sunan herkese saygı duyarız.
Yeter ki bize bir şans verilsin.
Bir düşünün:
İşe girmişsiniz.
Toplumun her alanında yer alıyorsunuz.
Hayata eşit katılıyorsunuz.
Ne kadar kıymetli değil mi?
Ben kimseye el açmıyorum.
Kimseden para istemiyorum.
Sadece emeğimin karşılığını almak istiyorum.
Her yolu denedim, her kapıyı çaldım.
Lütfen elinizi vicdanınıza koyun.
Bu sese kulak verin.
Herkes “bakarız, ederiz” diyor…
Ama sonuç olmuyor.
Kimse sessiz kalmasın.
Benim bir işe ihtiyacım var.
Ben sadece destek istiyorum.